Wsiadła do samochodu. Zanim uruchomiła
silnik, siedziała w nim dłuższą chwilę, wlepiając puste spojrzenie w przednią
szybę. Spływały po niej strugi deszczu. Ten obraz w połączeniu z szumem wiatru
i uderzającymi o maskę kroplami, bardzo ją wyciszał. Przekręciła kluczyk,
wrzuciła bieg i ruszyła przed siebie. Po bokach majaczyły mijane obiekty,
machając jej na pożegnanie. Znalazła się poza miastem. Spojrzała na tablicę
informacyjną i obrała kierunek na Trójmiasto. Kochała polskie morze o każdej
porze roku. A dlaczego miałaby nie robić częściej tego, co kocha? – No właśnie
– powiedziała do siebie – ktoś kiedyś mądrze rzekł, że życie jest za krótkie,
żeby odkładać wszystko na później. Włączyła radio. Piękny, kobiecy głos,
uatrakcyjniał podróż. Po bloku muzycznym przyszedł czas na jakąś audycję. Łucja
chciała przełączyć kanał, gdy nagle usłyszała: - Nieee! Podskoczyła, nieco
przestraszona i spojrzała na radio, z którego płynęły dalsze słowa: - niech
Pani nie przełącza stacji! Rozejrzała się wokół, jakby chciała upewnić się, czy
ktoś jeszcze to słyszał. Następnie zapytała:- przepraszam, czy to do mnie? – A
jakże, kontynuował głos – do Pani, Pani Łucjo, a niby do kogo innego? Mamy dla
Pani nagrodę, ale najpierw musi Pani odpowiedzieć na kilka pytań. Łucja
uszczypnęła się w rękę, sprawdzając, czy to nie sen, po czym wyraziła zgodę na
ten enigmatyczny quiz. – Uwaga, uwaga, startujemy! – krzyknął donośnie głos –
pytanieeee pierwszeeee. - Czy obiecuje Pani kochać i akceptować siebie? Łucja
uśmiechnęła się i bez namysłu odpowiedziała: - jasne! – Pytanieeee drugieee:
czy obiecuje Pani robić to co kocha? – Tak, obiecuję – odrzekła Łucja. I
pytanie ostatnie: czy obiecuje Pani działać z rozmachem? Łucja zawahała się na
moment, ale odpowiedziała twierdząco. – Brawooo – trzeszczał głos – wygrała
Pani nagrodę główną! Czeka na molo w Sopocie. Po tych słowach radio zgasło.
Łucja dotarła do celu. Poszła do kawiarenki na molo i obserwowała wzburzone
fale. Gdy jej świadomość wróciła do stolika, zauważyła, że na krzesełku obok
leży złota paczuszka z napisem: nagroda Łucji. Rozpakowała ją z zaciekawieniem.
W środku, pośród tiulu leżało berło. Łucja chwyciła tę aluzję i zaśmiała się.
No tak, - powiedziała – czas zostać królową swojego życia.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz