poniedziałek, 11 lipca 2016

Pewnego dnia odnalazła cząstkę wiary w siebie.



Wyjęła ze strychu starą maszynę do pisania. Dostała ją w spadku po prababci. Odkurzyła klawiaturę i ostrożnie dotknęła palcami. Ile osób na tobie pisało? – zapytała. Widać było, że ma długą i piękną historię. Zapragnęła pisać. Wylewać na papier to, co podyktowała wyobraźnia. Nie chciała tego robić na laptopie, nie chciała pisać odręcznie, chciała pisać na maszynie. Starej, z duszą, pięknymi klawiszami. Wkręciła w nią papier i wystukała kilka słów. Ajjj- jęknęła. Palce nie były przyzwyczajone do takiego wysiłku. Mimo to, zabrała maszynę do swojego gabinetu i położyła na rustykalnym biurku. Usiadła przed nią i raz jeszcze położyła swoje dłonie. – Witam Cię – szepnęła. Jesteś piękna. Jeśli pozwolisz, przeleję przez ciebie swoje inspiracje. Sczytywała wibracyjnie odpowiedź staruszki. – Moja droga – usłyszała – będę zaszczycona. Tak oto rozpoczęła się ich wspólna podróż. Przepływały przez setki portów, zaglądały do niejednej smoczej jamy, tuliły rymami dzieci do snu, przeżyły kilka miłosnych rozterek. Zawsze mogły liczyć na swą szczerą opinię, na odbiór tego, co płynęło z serca. Niejednokrotnie maszyna się zacinała. Oznaczało to, że nie czas na pisanie, że słowa, były zbyt pompatyczne, niewyważone. Łucja z pokorą przyjmowała te lekcje. Któregoś dnia, jak zwykle, o stałej porze, usiadła przed klawiaturą. Siedziała w milczeniu dłuższą chwilę. Trwałaby ona znacznie dłużej, gdyby nie niewerbalne pytanie maszyny: moja droga, skąd te wątpliwości? Łucja wyprostowała się w fotelu, westchnęła i odpowiedziała-  – och, staruszko – czytasz ze mnie, jak z otwartej księgi. – Kwestia wprawy – odpowiedziała maszyna, czekając cierpliwie na dalszą wypowiedź Łucji. - Nigdy nie uczyłam się pisania. A może jestem grafomanką? Dlaczego ja właściwie piszę? Czy to ma jakiś sens? –Oj ma, moje dziecko, - ciągnęła maszyna. - Ćwiczysz. Nie napiszesz od razu bestsellera. Najpierw musisz poznać swój styl, odnaleźć własną literacką ścieżkę, poczuć, czy w ten sposób trafnie wyrażasz siebie, a następnie przejść na większy format. Staruszka stopniowo zniżała ton, kończąc wypowiedź, a Łucja splotła palce, po czym je wyprostowała, niczym pianista przed występem. Przysunęła się do biurka, przetarła dłonią blat, po czym zaczęła wystukiwać słowa kolejnego opowiadania: pewnego dnia odnalazła cząstkę wiary w siebie…

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz