Wyjęła ze strychu starą maszynę do
pisania. Dostała ją w spadku po prababci. Odkurzyła klawiaturę i ostrożnie
dotknęła palcami. Ile osób na tobie pisało? – zapytała. Widać było, że ma długą
i piękną historię. Zapragnęła pisać. Wylewać na papier to, co podyktowała
wyobraźnia. Nie chciała tego robić na laptopie, nie chciała pisać odręcznie,
chciała pisać na maszynie. Starej, z duszą, pięknymi klawiszami. Wkręciła w nią
papier i wystukała kilka słów. Ajjj- jęknęła. Palce nie były przyzwyczajone do
takiego wysiłku. Mimo to, zabrała maszynę do swojego gabinetu i położyła na
rustykalnym biurku. Usiadła przed nią i raz jeszcze położyła swoje dłonie. –
Witam Cię – szepnęła. Jesteś piękna. Jeśli pozwolisz, przeleję przez ciebie
swoje inspiracje. Sczytywała wibracyjnie odpowiedź staruszki. – Moja droga –
usłyszała – będę zaszczycona. Tak oto rozpoczęła się ich wspólna podróż.
Przepływały przez setki portów, zaglądały do niejednej smoczej jamy, tuliły
rymami dzieci do snu, przeżyły kilka miłosnych rozterek. Zawsze mogły liczyć na
swą szczerą opinię, na odbiór tego, co płynęło z serca. Niejednokrotnie maszyna
się zacinała. Oznaczało to, że nie czas na pisanie, że słowa, były zbyt pompatyczne,
niewyważone. Łucja z pokorą przyjmowała te lekcje. Któregoś dnia, jak zwykle, o
stałej porze, usiadła przed klawiaturą. Siedziała w milczeniu dłuższą chwilę.
Trwałaby ona znacznie dłużej, gdyby nie niewerbalne pytanie maszyny: moja
droga, skąd te wątpliwości? Łucja wyprostowała się w fotelu, westchnęła i
odpowiedziała- – och, staruszko – czytasz
ze mnie, jak z otwartej księgi. – Kwestia wprawy – odpowiedziała maszyna,
czekając cierpliwie na dalszą wypowiedź Łucji. - Nigdy nie uczyłam się pisania.
A może jestem grafomanką? Dlaczego ja właściwie piszę? Czy to ma jakiś sens? –Oj
ma, moje dziecko, - ciągnęła maszyna. - Ćwiczysz. Nie napiszesz od razu
bestsellera. Najpierw musisz poznać swój styl, odnaleźć własną literacką
ścieżkę, poczuć, czy w ten sposób trafnie wyrażasz siebie, a następnie przejść
na większy format. Staruszka stopniowo zniżała ton, kończąc wypowiedź, a Łucja
splotła palce, po czym je wyprostowała, niczym pianista przed występem.
Przysunęła się do biurka, przetarła dłonią blat, po czym zaczęła wystukiwać
słowa kolejnego opowiadania: pewnego dnia odnalazła cząstkę wiary w siebie…
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz