-
Boże, jaki tu bałagan – powiedziała, wchodząc do mieszkania. Po podłodze walały
się porozrzucane zabawki, podarty papier toaletowy fruwał, imitując płaty
śniegu, a kolorowe kredki wpychały się pod stopy, oferując jazdę bez trzymanki.
Usiadła w przedpokoju, próbując ogarnąć ten rozgardiasz wzrokiem. Zmarszczyła
brwi, rzucając nań ostre spojrzenia. Jeszcze przez chwilę łudziła się, że ma
dar przenoszenia rzeczy na odległość. – Ehhh- jęknęła i na czworaka weszła w
centrum tej pstrokatej imprezy. W tym samym momencie usłyszała zgrzyt klucza w
zamku. Mąż wrócił z synkiem z placu zabaw, dorzucając bonusowo kilka garści
piachu. – Ehhh – powtórzyła, a rozbawione towarzystwo storpedowało to, co
zdążyła zgarnąć w kupę. – Kochanie – powiedział jej mąż, - a dlaczego ty
chodzisz na czworaka? – Raczkuję, odpowiedziała. Choć ta odpowiedź miała w
sobie nieco cynizmu, poczuła taniec dreszczy na plecach. – Raczkuję –
powiedziała raz jeszcze i wiedziała, że to dla niej ważna informacja. Była na
etapie stawania na nogi. Pragnęła wyjść do ludzi, stworzyć coś sensownego,
pracować w wymarzonym zawodzie. Tak bardzo chciała, żeby to było już, teraz,
natychmiast. Robiła sobie wyrzuty, że nie ma siły przebicia, że w swej
inicjatywie jest zbyt flegmatyczna. Odetchnęła z ulgą. Mąż podał jej rękę, a
ona wstała i mocno do niego przytuliła. Dziękuję Ci za to pytanie –
powiedziała, a on zdezorientowany wzruszył ramionami. – No nie ma za co
przecież – odpowiedział. - Pomogę Ci posprzątać – dodał i włączył radio. Do jej
uszu dobiegał jakiś wywiad i wyrwane z kontekstu zdanie: ona musi pracować w
swoim tempie, małymi kroczkami. – Tak
wiem, rzekła, po czym odwróciła się na pięcie i poszła tip-topami po kosz na
zabawki.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz