poniedziałek, 11 lipca 2016

Ona musi pracować w swoim tempie, małymi kroczkami.



- Boże, jaki tu bałagan – powiedziała, wchodząc do mieszkania. Po podłodze walały się porozrzucane zabawki, podarty papier toaletowy fruwał, imitując płaty śniegu, a kolorowe kredki wpychały się pod stopy, oferując jazdę bez trzymanki. Usiadła w przedpokoju, próbując ogarnąć ten rozgardiasz wzrokiem. Zmarszczyła brwi, rzucając nań ostre spojrzenia. Jeszcze przez chwilę łudziła się, że ma dar przenoszenia rzeczy na odległość. – Ehhh- jęknęła i na czworaka weszła w centrum tej pstrokatej imprezy. W tym samym momencie usłyszała zgrzyt klucza w zamku. Mąż wrócił z synkiem z placu zabaw, dorzucając bonusowo kilka garści piachu. – Ehhh – powtórzyła, a rozbawione towarzystwo storpedowało to, co zdążyła zgarnąć w kupę. – Kochanie – powiedział jej mąż, - a dlaczego ty chodzisz na czworaka? – Raczkuję, odpowiedziała. Choć ta odpowiedź miała w sobie nieco cynizmu, poczuła taniec dreszczy na plecach. – Raczkuję – powiedziała raz jeszcze i wiedziała, że to dla niej ważna informacja. Była na etapie stawania na nogi. Pragnęła wyjść do ludzi, stworzyć coś sensownego, pracować w wymarzonym zawodzie. Tak bardzo chciała, żeby to było już, teraz, natychmiast. Robiła sobie wyrzuty, że nie ma siły przebicia, że w swej inicjatywie jest zbyt flegmatyczna. Odetchnęła z ulgą. Mąż podał jej rękę, a ona wstała i mocno do niego przytuliła. Dziękuję Ci za to pytanie – powiedziała, a on zdezorientowany wzruszył ramionami. – No nie ma za co przecież – odpowiedział. - Pomogę Ci posprzątać – dodał i włączył radio. Do jej uszu dobiegał jakiś wywiad i wyrwane z kontekstu zdanie: ona musi pracować w swoim tempie,  małymi kroczkami. – Tak wiem, rzekła, po czym odwróciła się na pięcie i poszła tip-topami po kosz na zabawki.

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz