poniedziałek, 11 lipca 2016

Rozsypałam się dziś na tysiąc kawałków.



Usiadła przy kuchennym stole i złapała głowę w dłonie. Skronie pulsowały szybko, a niewidzialna obręcz zaciskała czaszkę. Ból wwiercał się podstępnie, sukcesywnie zwiększając siłę. Zegar wybijał południe. Każdego dnia, o tej porze była już po drzemce z synkiem tudzież innych domowych czynnościach. A dziś? Dziś nie. Siedziała z głową w rękach i próżno wypatrywała u młodego oznak zmęczenia. Chłopiec brykał wesoło, a jego najcudowniejszą zabawą było pokazywanie części twarzy na jej licu. Co chwilę wdrapywał się na kolana i wciskając palec w jej oko, z dumą w głosie mówił „koko”. Po oku był czas na usta, zęby, język, czoło, ucho i wiele innych maleńkich regionów, o których nie miała pojęcia. Dodatkową atrakcją tychże harców był klakson z nosa. – niiii, niiiii, powtarzał synek, ściskając matczyny nos. Mały, ciekawski paluszek, z zaangażowaniem próbował zdrapać wszystkie napotkane pieprzyki. A miała ich wiele. Wydęła usta w podkówkę i chciała się rozbeczeć. Tak, jak małe dziecko- tupiąc nogą i wyjąc w niebogłosy. W efekcie uroniła kilka łez, asertywnie zdjęła młodego z kolan i poszła do przedpokoju, rozsypując się po drodze na tysiąc kawałków. – Kuuuuu..rza twarz! – rzekła. Postała chwilę w bezruchu, chwytając łapczywie powietrze, po czym przytuliła się czule. Ubrała dziecko i wyszli na spacer. Maluszek hasał po polnej ścieżce, a ona szła na boso, energetyzując nagrzaną ziemią. Myślała o rutynie oraz o tym, jak szybko można się do niej przykleić. Dziś wyjątkowo jej synek nie zasnął późnym rankiem, a ona była w proszku. Czego to miało ją nauczyć? Odpowiedź przyszła dość szybko. Zadowolona w wyniku poszerzenia perspektywy, postanowiła wstąpić na plac zabaw. Kilka Mam przyglądało jej się ze zdziwieniem. W końcu jedna nie wytrzymała. – Przepraszam, ale nie ma pani lewego polika – powiedziała. – Aaah, tak – odrzekła Łucja. Musiał zostać w przedpokoju. Wie Pani, rozsypałam się dziś na tysiąc kawałków…

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz