Usiadła
przy kuchennym stole i złapała głowę w dłonie. Skronie pulsowały szybko, a
niewidzialna obręcz zaciskała czaszkę. Ból wwiercał się podstępnie, sukcesywnie
zwiększając siłę. Zegar wybijał południe. Każdego dnia, o tej porze była już po
drzemce z synkiem tudzież innych domowych czynnościach. A dziś? Dziś nie.
Siedziała z głową w rękach i próżno wypatrywała u młodego oznak zmęczenia.
Chłopiec brykał wesoło, a jego najcudowniejszą zabawą było pokazywanie części
twarzy na jej licu. Co chwilę wdrapywał się na kolana i wciskając palec w jej
oko, z dumą w głosie mówił „koko”. Po oku był czas na usta, zęby, język, czoło,
ucho i wiele innych maleńkich regionów, o których nie miała pojęcia. Dodatkową
atrakcją tychże harców był klakson z nosa. – niiii, niiiii, powtarzał synek,
ściskając matczyny nos. Mały, ciekawski paluszek, z zaangażowaniem próbował
zdrapać wszystkie napotkane pieprzyki. A miała ich wiele. Wydęła usta w
podkówkę i chciała się rozbeczeć. Tak, jak małe dziecko- tupiąc nogą i wyjąc w
niebogłosy. W efekcie uroniła kilka łez, asertywnie zdjęła młodego z kolan i
poszła do przedpokoju, rozsypując się po drodze na tysiąc kawałków. –
Kuuuuu..rza twarz! – rzekła. Postała chwilę w bezruchu, chwytając łapczywie
powietrze, po czym przytuliła się czule. Ubrała dziecko i wyszli na spacer.
Maluszek hasał po polnej ścieżce, a ona szła na boso, energetyzując nagrzaną
ziemią. Myślała o rutynie oraz o tym, jak szybko można się do niej przykleić.
Dziś wyjątkowo jej synek nie zasnął późnym rankiem, a ona była w proszku. Czego
to miało ją nauczyć? Odpowiedź przyszła dość szybko. Zadowolona w wyniku
poszerzenia perspektywy, postanowiła wstąpić na plac zabaw. Kilka Mam
przyglądało jej się ze zdziwieniem. W końcu jedna nie wytrzymała. –
Przepraszam, ale nie ma pani lewego polika – powiedziała. – Aaah, tak –
odrzekła Łucja. Musiał zostać w przedpokoju. Wie Pani, rozsypałam się dziś na
tysiąc kawałków…
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz