poniedziałek, 11 lipca 2016

I’m on the ship.



- Mmmm, nanana, mmmmm, I’m on the ship, mmmmmm – obudziła się z piosenką na ustach. Nostalgiczną, wyrywającą najstarsze wołanie z serca. Odszukała ją szybko w necie. Gdy usłyszała pierwsze dźwięki ukulele i piaskowy głos wykonawcy, czuła, że roztapia się w niebycie. Czuła się, jak gąbka, która powoli nasiąka dźwiękami. Poddała się melodii. Jej ruchy były miękkie, delikatne, prowadziły po nieokreślonym torze. Ogromna tęsknota wylewała się z każdego milimetra ciała. Stanęła na tarasie. Ciemnoszare niebo było jej dachem. Wyciągnęła do góry ręce i z niedowierzaniem dotknęła stalowej chmury. Wiatr targał włosami, dodatkowo podkreślając niepokój duszy. Gdy tak stała, popychana mocnym oddechem świata, czuła, że czas wyjść z dolin. Już nie chciała podziwiać szczytów z ich podnóży. Niespodziewanie, wiatr porwał kawałek tekstu piosenki, a ona pobiegła za nim. Na łąkę. Zatrzymała się wśród wysokich traw. Ich fioletowe pióropusze, słaniały się na wszystkie strony świata. Była w samym środku oceanu. Porwany tekst powrócił do niej, niczym bumerang:  I’m on the ship. W tej scenerii czuła ogromny sens tych słów. Piękny okręt kołysał się i czekał na sternika. Już miała na niego wejść, gdy nagle, pośród traw, usłyszała:- ksz, ksz. Spojrzała w prawo, w lewo, ale nic nie dostrzegła. - Musiało mi się coś wydawać – szepnęła. Po chwili ksz-ksz znów powróciło i pociągnęło za nogawkę spodni. – Aaaa! - krzyknęła przestraszona. Obok kucał mężczyzna. Położył palec na ustach i wystękał: - ciiiiiiiii, niech pani tak nie krzyczy. Wytrzeszczyła szeroko oczy, a jej towarzysz kontynuował: - Tropię swój kawałek tekstu. Wiatr porwał mi go rano. Może go pani widziała? - Niestety nie, odpowiedziała i już miała odpłynąć, gdy pomyślała, że zaproponuje mu wspólną podróż. - Jeśli pan chce, to zapraszam na pokład, może podczas rejsu go znajdziemy.
- Dobry pomysł, odrzekł pan ksz-ksz i wskoczył na statek. Uwolniła dno z kotwicy i spuściła żagle. Mocny podmuch, nadał kurs. Wzięła lunetę i spojrzała przed siebie. Dostrzegła wiele osób, pochłoniętych gonitwą lub tropieniem. Wokół wirowały urywki porwanych piosenek. Podczas drogi, zatrzymywała się na chwilę, proponując im wspólną podróż. Niektórzy wsiadali, inni nie. Co chwilę, ktoś wysiadał, z odnalezionym fragmentem. Każdego witała oraz żegnała uśmiechem. To była cenna podróż. A wiatr? Wiatr chichotał w listowiu drzew, pozostając w umowie z Wszechświatem.

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz