piątek, 22 lipca 2016

Znikając za chmurami.

Siadła zasmucona przed kawą. Przez chwilę obserwowała, jak pianka z mleka kręci się, pobudzona ruchem łyżeczki. Wzięła pierwszy łyk i poczuła, jak niewidzialna pięść zaciska jej gardło. Przed nią siedziała jej przyjaciółka. Celebrowały wspólny czas, którego było tak niewiele. Znały się baz mała od dwudziestu lat. Biegały wspólnie po boisku, wymykały na pierwsze, całonocne imprezy, tuliły do siebie, łatając złamane serca. Tyle etapów, zmian, poglądów, wyglądu. Największy skarb. Człowiek, który stoi obok, nawet w oddaleniu o 1500 km. Towarzyszy w najważniejszych momentach życia. Jest świadkiem radości, smutku, złości. A co najważniejsze na bieżąco konfrontuje to, co uwiera. – Tak, to największy skarb – powiedziała na głos Łucja, po czym wstała i pocałowała swoją przyjaciółkę w czubek głowy. – Ooooo, a to co? Zapytała rozbawiona Margot. – A, to moje uznanie dla Ciebie – odrzekła Łucja. – Dlaczego więc jesteś smutna? Margot znała ją na wylot. Czytała z niej lekko, jak z elementarza. – Aż tak to widać? Powiedziała Łucja i nie czekając na odzew dodała – jestem w żałobie. Daję upust temu, co szlocha w środku, co zalewa słoną rzeką i pali na popiół wszystkie mosty. Kobiety siedziały w milczeniu, pozwalając, by cisza robiła swoje. Wpływała w każdy zakamarek duszy, łącząc z tym, co bolesne. – Tak, pozwolić sobie na żal, ale w nim nie brodzić – powiedziała Łucja, przypominając sobie mądre słowa znajomej. Tę zadumę przeciął ostry dźwięk domofonu. Łucja podeszła do niego, podnosząc słuchawkę. – Tak? – rzekła, a następnie wsłuchała się w głos płynący po drugiej stronie. Wyszła do przedpokoju, wracając z ogromnym bukietem  kolorowych balonów, wypełnionych helem. Przyjaciółki spojrzały na niego z zainteresowaniem. Łucja poczuła, że już czas. Wyszła do ogródka, wypuszczając powoli każdy z balonów. Jej osobiste cierpienie. Patrzyła jak odpływają, znikając za chmurami. Żegnajcie – powiedziała, a potem zdjęła czarny szal.

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz