Siadła zasmucona przed kawą. Przez chwilę
obserwowała, jak pianka z mleka kręci się, pobudzona ruchem łyżeczki. Wzięła
pierwszy łyk i poczuła, jak niewidzialna pięść zaciska jej gardło. Przed nią
siedziała jej przyjaciółka. Celebrowały wspólny czas, którego było tak
niewiele. Znały się baz mała od dwudziestu lat. Biegały wspólnie po boisku, wymykały
na pierwsze, całonocne imprezy, tuliły do siebie, łatając złamane serca. Tyle
etapów, zmian, poglądów, wyglądu. Największy skarb. Człowiek, który stoi obok,
nawet w oddaleniu o 1500 km. Towarzyszy w najważniejszych momentach życia. Jest
świadkiem radości, smutku, złości. A co najważniejsze na bieżąco konfrontuje
to, co uwiera. – Tak, to największy skarb – powiedziała na głos Łucja, po czym
wstała i pocałowała swoją przyjaciółkę w czubek głowy. – Ooooo, a to co?
Zapytała rozbawiona Margot. – A, to moje uznanie dla Ciebie – odrzekła Łucja. –
Dlaczego więc jesteś smutna? Margot znała ją na wylot. Czytała z niej lekko,
jak z elementarza. – Aż tak to widać? Powiedziała Łucja i nie czekając na odzew
dodała – jestem w żałobie. Daję upust temu, co szlocha w środku, co zalewa
słoną rzeką i pali na popiół wszystkie mosty. Kobiety siedziały w milczeniu,
pozwalając, by cisza robiła swoje. Wpływała w każdy zakamarek duszy, łącząc z
tym, co bolesne. – Tak, pozwolić sobie na żal, ale w nim nie brodzić –
powiedziała Łucja, przypominając sobie mądre słowa znajomej. Tę zadumę przeciął
ostry dźwięk domofonu. Łucja podeszła do niego, podnosząc słuchawkę. – Tak? –
rzekła, a następnie wsłuchała się w głos płynący po drugiej stronie. Wyszła do
przedpokoju, wracając z ogromnym bukietem
kolorowych balonów, wypełnionych helem. Przyjaciółki spojrzały na niego
z zainteresowaniem. Łucja poczuła, że już czas. Wyszła do ogródka, wypuszczając
powoli każdy z balonów. Jej osobiste cierpienie. Patrzyła jak odpływają,
znikając za chmurami. Żegnajcie – powiedziała, a potem zdjęła czarny szal.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz