Wsłuchała
się w szum zmywarki. Naczynia prały się, synek drzemał, a ona weszła w stan
nicnierobienia. W kuchni, na blacie leżały warzywa, czekając kąpiel w zupie.
Kosz na brudną bieliznę pękał już w szwach. Biegała wzrokiem po podłodze.
Padające promienie słońca, wyłaniały drobne okruszki i ziarnka piasku. Westchnęła
i pomyślała, że ma w mieszkaniu cząstkę plaży. Spojrzała w okno. Pierzaste
obłoki posuwały się leniwie do przodu, wtórując w zastoju. Tak, to było jej
potrzebne. Bez wyrzutów sumienia, położyła się na sofie, podłożyła pod stopy
poduszkę i obserwowała palce u stóp. Trwała w obecnej chwili. Czuła chłodny
powiew wpadającego wiatru. Z ogródka dochodził szelest listków młodej brzozy.
Wytężyła słuch. Pomiędzy - szuu, szu, szu, szuuuu, usłyszała swoje imię.
Usiadła i spojrzała w jej kierunku. Długie, wiotkie gałązki, swobodnie pływały
w powietrzu. Delikatne listki mieniły się drżącym gestem. Wpatrywała się
urzeczona tym obrazem i powtórnie usłyszała swoje imię. – Hej brzozo –
powiedziała. Czy chciałabyś mi coś powiedzieć? Brzoza na chwilę umilkła. Tak,
jakby miała układ z wiatrem, kiedy ten ma wprawiać ją w ruch. Łucja czekała z
rosnącym napięciem, na dalszą część tej tajemniczej pogawędki. Nawet obłoki
stanęły w bezruchu, kierując puchate oblicza w kierunku drzewka. Wiatr znów
powiał, a brzoza wszczęła swą opowieść. – Szuu, szu, szuuuu. Raz jeszcze zawołała
jej imię. Był powtarzającą częścią szumiącej melodii, był refrenem. Łucja
zamknęła oczy. Wiedziała bowiem, że na próżno jej słuchać rozumem. Tej
konwersacji nie przetłumaczy najbardziej genialna logika. Tu potrzebne było
serce. Gdy otwierała jego potężną bramę, w ucho wpadały zwrotki. Niosły
nadzieję, mądrość i dobro. Prastara pieśń Natury. Codziennie na wyciągnięcie
ręki. Tak blisko, a zarazem tak daleko.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz