Zatopiła
wzrok w błękitnym niebie. Jej tęczówki zlały się z jego kolorem. Wzięła głęboki
oddech i odruchowo wyprostowała sylwetkę. Spojrzała w lewo, potem w prawo i
powoli wróciła do centrum. Jak to się stało, że moje otoczenie uległo takiemu
spustoszeniu? Nie ma tu nikogo. Nikogo fizycznie. Tylko w wirtualnym świecie
miała setki znajomych. Jest za nich wdzięczna, ale jak to się stało, że tu, w
fizycznym świecie jest tak pusto? - Hop, hop! – krzyknęła w wyobraźni w tą
pustą przestrzeń. – Hop, hop – odpowiedziało echo. Jest tam kto?! – ponownie
zawołała. Jest tam kto?!- odpowiedziało echo. Oparła splecione ręce na blacie
stołu, a na nich położyła brodę. Była zdziwiona i zaskoczona. Zupełnie, jak
kobieta, która, jako ostatnia dowiaduje się o zdradzie ukochanego. A przecież
ten proces musiał trwać od dłuższego czasu. Ludzie nie odchodzą naraz w tym
samym momencie. Odpadali jeden, po drugim, odchodzili bez pożegnania, znikali
na horyzoncie…. A ona? Ona tego nie zauważała. A może nie chciała zauważyć?
Powodów mogło być mnóstwo. Być może pozna je w swoim czasie, ale teraz, w tym
momencie, wiedziała jedno: pragnie zbudować nowe relacje. Relacje radosne,
pełne śmiechu, frywolności, lekkości bytu. Relacje pełne ciszy, duchowego
wsparcia. Relacje prawdziwych uczuć – gdzie łzy mogą swobodnie spływać po
twarzy, gdzie złość może być wykrzyczana, gdzie jest miejsce na przyjęcie
„nie”. Relacje oparte na empatii.
Symbolicznie
zapukała w blat stołu. Puk, puk – powiedziała w głos. - Jesteś tam? To ja,
zapraszam cię do swojego świata. Pokażesz mi kawałek swojego? Mówiąc to,
wykonała ręką gest – tak, jakby otwierała drzwi na oścież. Choć było to na
niby, mogła by przysiąc, że odczuła delikatny powiew letniego wiatru, który
wpuszczony do domu, wnosi zapach świeżo wypranej pościeli.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz