poniedziałek, 11 lipca 2016

Puk, puk – jesteś tam?



Zatopiła wzrok w błękitnym niebie. Jej tęczówki zlały się z jego kolorem. Wzięła głęboki oddech i odruchowo wyprostowała sylwetkę. Spojrzała w lewo, potem w prawo i powoli wróciła do centrum. Jak to się stało, że moje otoczenie uległo takiemu spustoszeniu? Nie ma tu nikogo. Nikogo fizycznie. Tylko w wirtualnym świecie miała setki znajomych. Jest za nich wdzięczna, ale jak to się stało, że tu, w fizycznym świecie jest tak pusto? - Hop, hop! – krzyknęła w wyobraźni w tą pustą przestrzeń. – Hop, hop – odpowiedziało echo. Jest tam kto?! – ponownie zawołała. Jest tam kto?!- odpowiedziało echo. Oparła splecione ręce na blacie stołu, a na nich położyła brodę. Była zdziwiona i zaskoczona. Zupełnie, jak kobieta, która, jako ostatnia dowiaduje się o zdradzie ukochanego. A przecież ten proces musiał trwać od dłuższego czasu. Ludzie nie odchodzą naraz w tym samym momencie. Odpadali jeden, po drugim, odchodzili bez pożegnania, znikali na horyzoncie…. A ona? Ona tego nie zauważała. A może nie chciała zauważyć? Powodów mogło być mnóstwo. Być może pozna je w swoim czasie, ale teraz, w tym momencie, wiedziała jedno: pragnie zbudować nowe relacje. Relacje radosne, pełne śmiechu, frywolności, lekkości bytu. Relacje pełne ciszy, duchowego wsparcia. Relacje prawdziwych uczuć – gdzie łzy mogą swobodnie spływać po twarzy, gdzie złość może być wykrzyczana, gdzie jest miejsce na przyjęcie „nie”. Relacje oparte na empatii.
Symbolicznie zapukała w blat stołu. Puk, puk – powiedziała w głos. - Jesteś tam? To ja, zapraszam cię do swojego świata. Pokażesz mi kawałek swojego? Mówiąc to, wykonała ręką gest – tak, jakby otwierała drzwi na oścież. Choć było to na niby, mogła by przysiąc, że odczuła delikatny powiew letniego wiatru, który wpuszczony do domu, wnosi zapach świeżo wypranej pościeli.

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz