Łucja nie myślała dziś zdaniami. Dziś
myślała literami. Po głowie wędrował jej alfabet, rozstrzelony, niczym
rozbrykane dzieci. Aaaaaaaaaaaaa – zamruczała, dotykając klatki piersiowej,
która wibrowała przyjemnie, wydostając ze środka tę samogłoskę. Nadal sobie aaaaa
– ował – aaaaaa, zafascynowana mnogością tonacji własnego głosu. Czuła, że A
nie może wydostać się z niej w całości. Utknęło gdzieś pomiędzy migdałkami.
Wzięła oddech z przepony i raz jeszcze, mocno, jak stary, doświadczony
trubadur, zanuciła A. Na początku było grube i dość zbuntowane, po czym
przemieniło się w melodyjną, stonowaną pieśń. To śpiewanie miało głębszy sens.
Niby przypadkowe, trochę od niechcenia, a jednak rozbudzało coś, co od dawna
spało. Wyrywało z hibernacji jej kobiecość. Rozmrażało niespiesznie skostniałe
oblicze. - Powróciło mi myślenie całymi zdaniami – pomyślała Łucja, czując, jak
wewnętrzne promienie roztapiają epokę lodowcową. – Jestem zaskoczona – fuknęła
pod nosem, nie dając wiary temu, co się dzieje. – Przecież jestem kobieca – ciągnęła
dalej. – Mam piękne sukienki, buty, torebki i inne damskie gadżety. Jednak
proces, który w niej trwał, kwestionował te słowa. Zaniechała więc auto –
polemiki. Zamknęła oczy i ponownie je otworzyła. Wszystko wróciło na swoje
miejsce. Odruchowo wyprostowała się pewnie i rozluźniła miednicę. Czuła w sobie
wielką siłę. Za nią, w niewidzialnym szeregu, stały wszystkie kobiety świata. Wzmacniały
ją swoją wiedzą, miłością i mocą. Ukłoniła się przed nimi głęboko, a potem
odwróciła w stronę słońca. Pozostawiła te odkrycia i oddała bardziej
prozaicznym, czynnościom. Niebawem mąż wrócił z pracy i zasiedli do obiadu.
Patrzył na nią z niekłamanym podziwem. – Pięknie dziś wyglądasz Kochanie –
powiedział. Łucja uśmiechnęła się, spoglądając na swoje domowe odzienie. –
Podobam ci się w tym dresie, czy też w kuchennym fartuszku? Zapytała z
przekąsem. – Podobasz mi się we wszystkim - dyplomatycznie odpowiedział jej
mąż. Nie dając jednak za wygraną dopytywał: – byłaś dziś u fryzjera? – Nie –
odrzekła Łucja, – ale niedawno się obudziłam. – Widocznie był to mocno
regenerujący sen – mówił jej mąż, pałaszując kolejny kęs. – Tak, masz rację –
rzekła. – Trwał niemalże 40 lat.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz