niedziela, 24 lipca 2016

Wszystkie kobiety świata.

Łucja nie myślała dziś zdaniami. Dziś myślała literami. Po głowie wędrował jej alfabet, rozstrzelony, niczym rozbrykane dzieci. Aaaaaaaaaaaaa – zamruczała, dotykając klatki piersiowej, która wibrowała przyjemnie, wydostając ze środka tę samogłoskę. Nadal sobie aaaaa – ował – aaaaaa, zafascynowana mnogością tonacji własnego głosu. Czuła, że A nie może wydostać się z niej w całości. Utknęło gdzieś pomiędzy migdałkami. Wzięła oddech z przepony i raz jeszcze, mocno, jak stary, doświadczony trubadur, zanuciła A. Na początku było grube i dość zbuntowane, po czym przemieniło się w melodyjną, stonowaną pieśń. To śpiewanie miało głębszy sens. Niby przypadkowe, trochę od niechcenia, a jednak rozbudzało coś, co od dawna spało. Wyrywało z hibernacji jej kobiecość. Rozmrażało niespiesznie skostniałe oblicze. - Powróciło mi myślenie całymi zdaniami – pomyślała Łucja, czując, jak wewnętrzne promienie roztapiają epokę lodowcową. – Jestem zaskoczona – fuknęła pod nosem, nie dając wiary temu, co się dzieje. – Przecież jestem kobieca – ciągnęła dalej. – Mam piękne sukienki, buty, torebki i inne damskie gadżety. Jednak proces, który w niej trwał, kwestionował te słowa. Zaniechała więc auto – polemiki. Zamknęła oczy i ponownie je otworzyła. Wszystko wróciło na swoje miejsce. Odruchowo wyprostowała się pewnie i rozluźniła miednicę. Czuła w sobie wielką siłę. Za nią, w niewidzialnym szeregu, stały wszystkie kobiety świata. Wzmacniały ją swoją wiedzą, miłością i mocą. Ukłoniła się przed nimi głęboko, a potem odwróciła w stronę słońca. Pozostawiła te odkrycia i oddała bardziej prozaicznym, czynnościom. Niebawem mąż wrócił z pracy i zasiedli do obiadu. Patrzył na nią z niekłamanym podziwem. – Pięknie dziś wyglądasz Kochanie – powiedział. Łucja uśmiechnęła się, spoglądając na swoje domowe odzienie. – Podobam ci się w tym dresie, czy też w kuchennym fartuszku? Zapytała z przekąsem. – Podobasz mi się we wszystkim - dyplomatycznie odpowiedział jej mąż. Nie dając jednak za wygraną dopytywał: – byłaś dziś u fryzjera? – Nie – odrzekła Łucja, – ale niedawno się obudziłam. – Widocznie był to mocno regenerujący sen – mówił jej mąż, pałaszując kolejny kęs. – Tak, masz rację – rzekła. – Trwał niemalże 40 lat.

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz