Zapach wieczornej, letniej łąki, powinien
być sprzedawany w fiolkach – pomyślała. Gdyby tak było, kupiła by cały zapas.
Otwierałaby je w jesienne słoty, napawając wakacyjną wonią. Łucja siedziała w
pokoju swojego syna, pozwalając sobie na rozsupłanie metaforycznego gorsetu.
Był wczesny wieczór. Jej dziecię spało słodko, a ona, za każdym razem za to
dziękowała. Dziękowała za dar wczesnego zasypiania. Ten czas był wisienką na
torcie każdego dnia. Słońce pochylało się nad ziemią, rozświetlając złotą barwą
wysokie trawy. Gdzieś w oddali szczekał pies, zapowiadając koncert cykad.
Mogłaby tak siedzieć godzinami. Siedzieć i delektować zapachem, wizją i fonią
pól. Poczuła wielką chęć, by udać się na łono natury i tam spędzić w samotności
noc. Zobaczyła ten obraz. Siedziała przy ognisku, śpiewając słowiańską pieśń. Sowa
pohukiwała ze zrozumieniem, a stary wilk skradał się blisko, by lepiej usłyszeć
słowa. Otuliła się gwieździstym niebem i położyła na ziemi. Wszystkie lęki
wypełzły na wierzch, strzelając żółtymi ślepiami. Skuliła się w pozycji
embrionalnej i mocno zacisnęła oczy. Tak bardzo się bała. Powykrzywiane strachy
zionęły jadowitym oddechem. Ciemna noc duszy trwała, zgrzytając jej zębami. W
głowie huczało szybkie i głośne bicie własnego serca. – Boże, nie dam rady –
szepnęła, zwinąwszy się w ciaśniejszy kłębek. Pośród ujadania trwogi, odczuła
ciepły powiew. Coś przyfrunęło i siadło obok. Wiedziała, że to jej Anioł Stróż.
– Zostań – rzekła – potrzebuję Cię tu. Nadal nie śmiała otworzyć oczu. Wolała
nie widzieć tego, co lizało lękiem. – Musisz spojrzeć na to, czego się boisz –
powiedział anielski głos. – tylko w ten sposób będziesz obecna. – Ale to takie
trudne, – niemalże płakała Łucja. – Jeśli Ci to pomoże, podaruję ci najmniejsze
z moich piór. Mimo, że jest niewielkie, ma moc budzenia odwagi. – Dobrze
odpowiedziała, wyciągając po omacku dłoń. – A teraz otwórz oczy Kochanie –
szeptał Anioł. – Otwórz oczy, otwórz oczy Kochanie – głos Anioła stopniowo
zmieniał barwę. – Co, jak…., gdzie oni są…, co się dzieje? – Łucja, pół
świadoma, rozglądała się niepewnie. Mąż złapał jej podbródek i powiedział
łagodnie – Kochanie, miałaś chyba koszmar. Łucja rozbudziła się na dobre. Kilka
razy mrugnęła, rozpoznając po ciemku pokój swego syna. – Co ja tu robię? –
zapytała. Zasnęłaś wieczorem, tak smacznie, że nie chciałem cię budzić. Łucja
przeszła do sypialni. Położyła się obok męża, wtulając głowę w jego ramię. –
Wiesz? – Powiedziała – to co wydaje się przerażające, często jest puchem marnym.
– Aha – mruknął, wyciągając z jej włosów srebrne, niewielkie pióro.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz