piątek, 29 lipca 2016

Moc budzenia odwagi.



Zapach wieczornej, letniej łąki, powinien być sprzedawany w fiolkach – pomyślała. Gdyby tak było, kupiła by cały zapas. Otwierałaby je w jesienne słoty, napawając wakacyjną wonią. Łucja siedziała w pokoju swojego syna, pozwalając sobie na rozsupłanie metaforycznego gorsetu. Był wczesny wieczór. Jej dziecię spało słodko, a ona, za każdym razem za to dziękowała. Dziękowała za dar wczesnego zasypiania. Ten czas był wisienką na torcie każdego dnia. Słońce pochylało się nad ziemią, rozświetlając złotą barwą wysokie trawy. Gdzieś w oddali szczekał pies, zapowiadając koncert cykad. Mogłaby tak siedzieć godzinami. Siedzieć i delektować zapachem, wizją i fonią pól. Poczuła wielką chęć, by udać się na łono natury i tam spędzić w samotności noc. Zobaczyła ten obraz. Siedziała przy ognisku, śpiewając słowiańską pieśń. Sowa pohukiwała ze zrozumieniem, a stary wilk skradał się blisko, by lepiej usłyszeć słowa. Otuliła się gwieździstym niebem i położyła na ziemi. Wszystkie lęki wypełzły na wierzch, strzelając żółtymi ślepiami. Skuliła się w pozycji embrionalnej i mocno zacisnęła oczy. Tak bardzo się bała. Powykrzywiane strachy zionęły jadowitym oddechem. Ciemna noc duszy trwała, zgrzytając jej zębami. W głowie huczało szybkie i głośne bicie własnego serca. – Boże, nie dam rady – szepnęła, zwinąwszy się w ciaśniejszy kłębek. Pośród ujadania trwogi, odczuła ciepły powiew. Coś przyfrunęło i siadło obok. Wiedziała, że to jej Anioł Stróż. – Zostań – rzekła – potrzebuję Cię tu. Nadal nie śmiała otworzyć oczu. Wolała nie widzieć tego, co lizało lękiem. – Musisz spojrzeć na to, czego się boisz – powiedział anielski głos. – tylko w ten sposób będziesz obecna. – Ale to takie trudne, – niemalże płakała Łucja. – Jeśli Ci to pomoże, podaruję ci najmniejsze z moich piór. Mimo, że jest niewielkie, ma moc budzenia odwagi. – Dobrze odpowiedziała, wyciągając po omacku dłoń. – A teraz otwórz oczy Kochanie – szeptał Anioł. – Otwórz oczy, otwórz oczy Kochanie – głos Anioła stopniowo zmieniał barwę. – Co, jak…., gdzie oni są…, co się dzieje? – Łucja, pół świadoma, rozglądała się niepewnie. Mąż złapał jej podbródek i powiedział łagodnie – Kochanie, miałaś chyba koszmar. Łucja rozbudziła się na dobre. Kilka razy mrugnęła, rozpoznając po ciemku pokój swego syna. – Co ja tu robię? – zapytała. Zasnęłaś wieczorem, tak smacznie, że nie chciałem cię budzić. Łucja przeszła do sypialni. Położyła się obok męża, wtulając głowę w jego ramię. – Wiesz? – Powiedziała – to co wydaje się przerażające, często jest puchem marnym. – Aha – mruknął, wyciągając z jej włosów srebrne, niewielkie pióro.

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz