Mmmmmmmm
–zamruczała do siebie. Jak ja kocham tę porę dnia - dodała. Był wczesny
wieczór. Jej synek właśnie zasnął, a ona stała po środku salonu i chłonęła
domową ciszę. Czuła, jak wszystko się luzuje, rozpina, zwalnia. Nawet zegar
wydawał się tykać wolniej. Wyszła do ogródka. Odgłosy miasta również wskoczyły
na wieczorny tor. Kot leniwie leżał na trawie, a maliny kusiły swoim dorodnym,
czerwonym kształtem. Podeszła do krzaka i zjadła kilka. Mmmmmm – powtórzyła
swoją wieczorną mantrę i poczuła się błogosławiona. Weszła do domu. Jak co
wieczór, zaparzyła aromatyczną herbatę, usiadła wygodnie na sofie, a stopy
położyła na ławie. To był jej czas. Wzięła kartkę i długopis. Siedziała
chwilkę, odkopując momenty minionego dnia, po czym zapisała: dziś jestem
wdzięczna za:
-
za to, że mój synek po raz pierwszy powiedział: kakao,
-
za to, że poznałam Agnieszkę, przemiłą sąsiadkę,
-
za to, że huśtałam się na huśtawce….
Pisała
to, co sprawiło jej radość. Kiedy skończyła, spojrzała na kartkę. Uśmiechnęła
się do siebie. Kilka lat temu, kiedy po raz pierwszy wykonywała to ćwiczenie, z
trudem napisała jedną rzecz. Dziś kartka cała była zapisana. Wzięła łyk ciepłej
herbaty i zamknęła oczy. Podziękowała sobie. Za ten dzień. Kolejny dzień, który
przeżyła najlepiej, jak umiała. Kolejny dzień, który nie strzelał fajerwerkami,
a jednak utkany był z cudownych detali. Kolejny dzień, który uraczył zapachem
lip, śpiewem ptaków, ciepłym deszczem, smakiem arbuza. Kolejny dzień …..
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz