czwartek, 14 lipca 2016

Przytuliła mocno Bakcyla, wiedząc, że już go nigdy nie puści.



Przechadzała się między kolorowymi bazarami. Sprzedawcy krzyczeli, zachwalając swoje produkty. Niejeden łapał ją za rękę, próbując w ten sposób zachęcić do zakupu. Targowisko tętniło życiem. Wodziło za nos korzennymi zapachami, nęciło wzrok feerią barw i faktur. Biało-niebieskie szaty tego miasta, wprawiały w cudownie letni nastrój. Wzdłuż wąskich uliczek, poukładane były obrazy tutejszych artystów. Nad głowami przechodniów wiły się misternie kute balustrady, udekorowane ciemnoróżowym kwieciem. Podziwiała kolorowe okiennice oraz drzwi. Drewniane, potężne, z metalowymi kołatkami. Zdawały się zachęcać do wejścia. Każde z nich były inne, ale każde wprawiały w niepokojącą ciekawość. Gdzieniegdzie, pomiędzy kamienicami, wisiało na sznurku kolorowe pranie, łącząc krajobraz w spójną całość. Weszła na kręte schody, wijące się ku górze. Pokonywała je, podziwiając piaskowy kolor, udekorowany płatkami kwiatów. Dochodziła do celu, łapczywie chwytając powietrze. Było niesamowicie gorąco, a ta wspinaczka wycisnęła z niej ostatnie poty. Zdjęła słomkowy kapelusz, przetarła czoło i napiła wody. Rozejrzała się wokół. Pejzaż był tak piękny, że zapierał dech w piersiach. Stała tak z otwartymi ustami, powolutku okręcając się wokół własnej osi. Każdy otaczający ją centymetr był boskim majstersztykiem. Nie potrafiła zdecydować się na obranie dalszego kierunku. W niewielkiej oddali dostrzegła niewielką ławeczkę. Stała samotnie pod drzewem, przypominającym płaczącą wierzbę. Usiadła na niej, delektując się cieniem. Po lewej stronie miała widok na miasteczko, po prawej zaś na morze. Błękitne niebo niemalże zlewało się z bezkresem wody. Siedziała, podziwiając ten pejzaż, gdy niespodziewanie ktoś podbiegł, kradnąc jej plecak. Zerwała się na równe nogi, goniąc za złodziejem. W oddali widziała napis na plecach jego koszulki: TRAVEL. Wbiegli w uliczkę. Już myślała, że go nie dogoni, wtem ktoś z impetem otworzył drzwi domostwa, uderzając nimi w uciekiniera. Padł, jak długi. Podbiegła do niego, wydzierając swoją własność. On chwycił ją za rękę i skruszonym głosem powiedział: – Łucja… Zmarszczyła brwi i spojrzała groźnie. Rozpoznała w nim przyjaciela z dzieciństwa. – Bakcyl?! Co to miało być kolego?! – spytała. Bakcyl siedział ze spuszczoną głową – chciałem Cię tylko sprowokować… – mówił drżącym głosem. – Ale do czego, na Boga?! – Chciałem Cię sprowokować – ciągnął winowajca – do tego, byś mnie w końcu złapała. Po tych słowach z Łucji spłynęło całe napięcie. Przytuliła mocno Bakcyla, wiedząc, że już go nigdy nie puści.

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz