poniedziałek, 11 lipca 2016

Czyż życie nie jest piękne?



Wstała skoro świt. Podeszła do okna od wschodniej strony i zapatrzyła w słońce. Nie widziała nic prócz ogromnego blasku. Pokłoniła się z szacunkiem i zamknęła oczy. Pozwoliła, by promienie głaskały ją po twarzy. Na zewnątrz panowała przyjemna cisza, przerywana śpiewem ptaków. Czuła, że musi wyjść. Ten spokój, który emanował z wczesnego poranka był magnetyzujący. Wołał obietnicą odkrycia egzystencjalnych tajemnic, czarował bezkresem błękitnego nieba. Pospiesznie oddała się porannej toalecie, a chwilę później była na polnej ścieżce. Rosa zdobiła trawę, niczym diamentowa kolia. Zdjęła japonki i pobiegła przed siebie. Rozłożyła szeroko ręce i opuszkami palców dotykała wysokich traw. – Kocham Cię życie! – krzyknęła i pozwoliła, by ptaki poniosły dalszą część tej pieśni. Powietrze było lekkie i rześkie. Na horyzoncie spostrzegła dość duże i strome wzniesienie. Podeszła do niego. Stanęła chwilę i rejestrowała wzrokiem możliwe ścieżki, które zaprowadziłyby na szczyt. Hmmm- mruknęła - nie wygląda to za dobrze. U podnóża góry królowały nagie skały. Spojrzała na swoje japonki i stwierdziła, że nie nadają się na tego typu aktywność. Już miała zrezygnować, ale coś zagrzewało ją do podjęcia tego trudu. – No dobra – powiedziała, po czym postawił pierwszy, bosy krok na niemalże pionowej ścianie. Poczuła jedność z tą górą. Kilka razy noga ześlizgnęła się z uskoku, posyłając w przepaść kilka drobnych kamieni. Na szczęście góra była dla niej przychylna. Pokonała ostatnie podejście i wdrapała na szczyt. – Woooow – szepnęła. Jej oczom ukazał się piękny widok. W oddali majaczyły wierzchołki drzew, ułożone w nierównym paśmie. Przed nimi wiła się zielona, bajecznie ukwiecona łąka. Usiadła i trwała w zachwycie. - Czyż życie nie jest piękne? - Zapytała głośno.
– Tak, jeśli z zaufaniem pozwolisz mu się prowadzić – odpowiedział ciepły, męski głos. Odwróciła się gwałtownie i spojrzała za siebie. Nie była sama. Wierzchołek góry gościł kogoś jeszcze. Uśmiechnęła się serdecznie, pokłoniła głowę, wyciągając dłoń w geście powitania.

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz