Otworzyła
butelkę oranżady, która przypadkiem trafiła do jej domu. Była w małej, szklanej
buteleczce. Próżno takich szukać w miejskich sklepach. Przywędrowała z
wiejskiego spożywczaka, wraz ze skrzynką zamówionej wody mineralnej. Jak na
ironię, w momencie, kiedy ją otworzyła, rozległo się pianie koguta. – Śpioch z
ciebie – rzekła, gdyż zegar wybijał wpół do jedenastej. Ta butelka i ten kogut,
stanowili swoisty wehikuł czasu. Zabrali ją do czasów dzieciństwa. Dzieciństwa,
gdzie oranżada była rarytasem. Żółta lub czerwona. Ta, którą trzymała teraz w
ręku była żółta. Nie pijała oranżady. Dziś jednak zrobiła wyjątek. Wzięła
pierwszy łyk. Bąbelki delikatnie szczypały z język, a słodki smak znów porwał
ją ponad 30 lat wstecz. Była małą dziewczynką. Wierzyła, że świat do niej należy
i może być tym kim chce. Codziennie przywdziewała inny, skrojony w wyobraźni
uniform i odgrywała różne role. Raz była sprzedawczynią, raz aktorką, innym
razem pisarką. Tak. To były wielkie postacie. Zawsze robiły coś na ogromną
skalę. Z czasem jednak skarłowaciały. Jeszcze dziś słyszała słowa ówczesnych
dorosłych: - Dziecko, to tylko marzenia! Obudź się! To nierealne!
Wzięła
kolejny łyk oranżady i potrząsnęła głową. Dość! – powiedziała i obróciła się
tak, jakby chciała zerknąć na własne plecy. – jesteście tam? - Szepnęła cicho i
ostrożnie. – Halo, haloooo! – powtórzyła głośniej. Ciszę, którą panowała w
mieszkaniu, rozdarł dźwięk trzepoczących skrzydeł. Rozpostarły się szeroko, wzbijając
tumany kurzu. Tyle lat czekały w uśpieniu! Odetchnęła z ulgą i wyprężyła do
przodu pierś. Wiedziała, że wysokie loty to tylko kwestia czasu. Musiała sobie
tylko przypomnieć.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz