poniedziałek, 11 lipca 2016

Dźwięk trzepoczących skrzydeł.



Otworzyła butelkę oranżady, która przypadkiem trafiła do jej domu. Była w małej, szklanej buteleczce. Próżno takich szukać w miejskich sklepach. Przywędrowała z wiejskiego spożywczaka, wraz ze skrzynką zamówionej wody mineralnej. Jak na ironię, w momencie, kiedy ją otworzyła, rozległo się pianie koguta. – Śpioch z ciebie – rzekła, gdyż zegar wybijał wpół do jedenastej. Ta butelka i ten kogut, stanowili swoisty wehikuł czasu. Zabrali ją do czasów dzieciństwa. Dzieciństwa, gdzie oranżada była rarytasem. Żółta lub czerwona. Ta, którą trzymała teraz w ręku była żółta. Nie pijała oranżady. Dziś jednak zrobiła wyjątek. Wzięła pierwszy łyk. Bąbelki delikatnie szczypały z język, a słodki smak znów porwał ją ponad 30 lat wstecz. Była małą dziewczynką. Wierzyła, że świat do niej należy i może być tym kim chce. Codziennie przywdziewała inny, skrojony w wyobraźni uniform i odgrywała różne role. Raz była sprzedawczynią, raz aktorką, innym razem pisarką. Tak. To były wielkie postacie. Zawsze robiły coś na ogromną skalę. Z czasem jednak skarłowaciały. Jeszcze dziś słyszała słowa ówczesnych dorosłych: - Dziecko, to tylko marzenia! Obudź się! To nierealne!
Wzięła kolejny łyk oranżady i potrząsnęła głową. Dość! – powiedziała i obróciła się tak, jakby chciała zerknąć na własne plecy. – jesteście tam? - Szepnęła cicho i ostrożnie. – Halo, haloooo! – powtórzyła głośniej. Ciszę, którą panowała w mieszkaniu, rozdarł dźwięk trzepoczących skrzydeł. Rozpostarły się szeroko, wzbijając tumany kurzu. Tyle lat czekały w uśpieniu! Odetchnęła z ulgą i wyprężyła do przodu pierś. Wiedziała, że wysokie loty to tylko kwestia czasu. Musiała sobie tylko przypomnieć.

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz