poniedziałek, 11 lipca 2016

- Tak, znamy się. Mam na imię Intuicja.



Ufffffff – Łucja wypuściła całe powietrze. Co za dzień! Od samego rana, czaiły się na nią niespodziewane i w dodatku niemiłe zdarzenia. Zdawały się czyhać za każdym zakrętem i wyskakiwać  z hukiem prosto w jej zdziwioną twarz. To jeden z tych dni, kiedy wszystko leci z rąk, pies sąsiada ujada, jak wściekły, a własne, osobiste dziecko gryzie gdzie popadnie. Robiąc bilans porannych strat, nalewała sobie zimnej, cudownie orzeźwiającej lemoniady. Nie zdążyła zrobić podsumowania, gdy nagle: trach! Cały dzbanek, wraz z zawartością runął na podłogę. Stała, z mokrymi nogami, wśród kawałków cytryny i mięty. Wokół połyskiwało stłuczone szkło. - Bożeee, daj mi cierpliwość! Powiedziała na głos i ponownie wypuściła powietrze– uffffff. Zapięła dziecko w foteliku do jedzenia, aby zapobiec kolejnym tarapatom i zabrała się za sprzątanie lemoniadowego Armagedonu. Synek, jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki, zamarł w bezruchu, bacznie obserwując poczynania matki. – Dzięki Młody – powiedziała w jego kierunku. Zatrzymała się na chwilę, aby posłać mu całusa, po czym zastygła niczym jaszczurka przyłapana ludzkim okiem. Przed nią stała elegancka kobieta i przechylając na bok głowę, spytała: - czy mogę ci jakoś pomóc? Łucja zacisnęła usta i wysyczała: co pani robi w moim mieszkaniu?! Jak Pani tu weszła?!
- Aaa, o to pytasz. Drzwi były otwarte, więc pomyślałam, że wstąpię. Powiedziała nieznajoma tonem starej kumpeli.
Łucja przez moment przewijała w głowie znajome twarze. Może ja ją znam? Pomyślała. Może to jakaś koleżanka, która zmieniła image? Postanowiła dłużej nie zadręczać się tymi myślami i zapytała wprost: - przepraszam, czy my się znamy? Jak Pani ma na imię?
Kobieta, usiadła wygodnie w fotelu, poprawiła pod plecami poduszkę i spokojnie odpowiedziała
- Tak znamy się. Mam na imię Intuicja.
Łucja czuła jak oblewa ją fala ciepła. Spojrzała na synka, który z radosny zaciekawieniem przyglądał się kobiecie i wyciągał doń paluszek. Wzięła głęboki oddech i zapytała najłagodniej, jak potrafiła: - czy mogłaby Pani stąd wyjść?
- Owszem, mogłabym – rzekła nieznajoma, ale wówczas nie przekazałabym ważnej dla ciebie wiadomości. Powiedziawszy to, wyciągnęła z kieszeni bladoróżową kopertę.
- Matko, czy ja jestem w ukrytej kamerze? Łucja rzuciła w pustkę pytanie. Od kogo ta wiadomość? – dodała.
- Od ciebie samej, powiedziała tajemnicza dama i przekazała jej kopertę. - Proszę jeszcze tu pokwitować- rzekła, wyjmując z torebki jakąś listę. – ładnie tu u ciebie, rzuciła na odchodne i wyszła równie niepostrzeżenie, jak weszła. Gdyby nie wyraźny zapach perfum, który po sobie zostawiła, Łucja myślałaby, że to tylko sen.
W drżących rękach dzierżyła kopertę. Otworzyła ją ostrożnie, jakby obawiała się, że wybuchnie. Wyjęła delikatnie kartkę, powoli przeczytała treść i odetchnęła z ulgą.
- No tak, to takie oczywiste! – rzekła, a jej synek zawtórował wesołym pokrzykiwaniem.

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz