Ufffffff
– Łucja wypuściła całe powietrze. Co za dzień! Od samego rana, czaiły się na
nią niespodziewane i w dodatku niemiłe zdarzenia. Zdawały się czyhać za każdym
zakrętem i wyskakiwać z hukiem prosto w
jej zdziwioną twarz. To jeden z tych dni, kiedy wszystko leci z rąk, pies
sąsiada ujada, jak wściekły, a własne, osobiste dziecko gryzie gdzie popadnie. Robiąc
bilans porannych strat, nalewała sobie zimnej, cudownie orzeźwiającej
lemoniady. Nie zdążyła zrobić podsumowania, gdy nagle: trach! Cały dzbanek,
wraz z zawartością runął na podłogę. Stała, z mokrymi nogami, wśród kawałków
cytryny i mięty. Wokół połyskiwało stłuczone szkło. - Bożeee, daj mi
cierpliwość! Powiedziała na głos i ponownie wypuściła powietrze– uffffff. Zapięła
dziecko w foteliku do jedzenia, aby zapobiec kolejnym tarapatom i zabrała się
za sprzątanie lemoniadowego Armagedonu. Synek, jak za dotknięciem
czarodziejskiej różdżki, zamarł w bezruchu, bacznie obserwując poczynania
matki. – Dzięki Młody – powiedziała w jego kierunku. Zatrzymała się na chwilę,
aby posłać mu całusa, po czym zastygła niczym jaszczurka przyłapana ludzkim
okiem. Przed nią stała elegancka kobieta i przechylając na bok głowę, spytała:
- czy mogę ci jakoś pomóc? Łucja zacisnęła usta i wysyczała: co pani robi w
moim mieszkaniu?! Jak Pani tu weszła?!
-
Aaa, o to pytasz. Drzwi były otwarte, więc pomyślałam, że wstąpię. Powiedziała
nieznajoma tonem starej kumpeli.
Łucja
przez moment przewijała w głowie znajome twarze. Może ja ją znam? Pomyślała.
Może to jakaś koleżanka, która zmieniła image? Postanowiła dłużej nie zadręczać
się tymi myślami i zapytała wprost: - przepraszam, czy my się znamy? Jak Pani
ma na imię?
Kobieta,
usiadła wygodnie w fotelu, poprawiła pod plecami poduszkę i spokojnie
odpowiedziała
-
Tak znamy się. Mam na imię Intuicja.
Łucja
czuła jak oblewa ją fala ciepła. Spojrzała na synka, który z radosny
zaciekawieniem przyglądał się kobiecie i wyciągał doń paluszek. Wzięła głęboki
oddech i zapytała najłagodniej, jak potrafiła: - czy mogłaby Pani stąd wyjść?
-
Owszem, mogłabym – rzekła nieznajoma, ale wówczas nie przekazałabym ważnej dla
ciebie wiadomości. Powiedziawszy to, wyciągnęła z kieszeni bladoróżową kopertę.
-
Matko, czy ja jestem w ukrytej kamerze? Łucja rzuciła w pustkę pytanie. Od kogo
ta wiadomość? – dodała.
-
Od ciebie samej, powiedziała tajemnicza dama i przekazała jej kopertę. - Proszę
jeszcze tu pokwitować- rzekła, wyjmując z torebki jakąś listę. – ładnie tu u
ciebie, rzuciła na odchodne i wyszła równie niepostrzeżenie, jak weszła. Gdyby
nie wyraźny zapach perfum, który po sobie zostawiła, Łucja myślałaby, że to tylko
sen.
W
drżących rękach dzierżyła kopertę. Otworzyła ją ostrożnie, jakby obawiała się,
że wybuchnie. Wyjęła delikatnie kartkę, powoli przeczytała treść i odetchnęła z
ulgą.
-
No tak, to takie oczywiste! – rzekła, a jej synek zawtórował wesołym
pokrzykiwaniem.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz