Obudziła się
później niż zwykle. Przeciągnęła się leniwie w swoim dużym łóżku i z uśmiechem
wtuliła w poduszkę. Jej stopy łaskotały ciepłe promienie słońca. Leżała chwilę
z zamkniętymi oczami, potem wzięła głęboki oddech i stanęła na równe nogi.
Wciąż była w łóżku. Stojąc na miękkim materacu, zaczęła kołysać się w rytmie
śpiewających ptaków. Jej świadomość, prowadzona spojrzeniem, była na zielonych
łąkach i w koronach szumiących drzew. Tańczyła wraz z nimi. Kończąc swe
podrygiwania, posłała w kierunku okna zalotnego całusa, po czym zeskoczyła z
łóżka. Pobiegła na bosaka do kuchni i włączyła radio. Chillautowe dźwięki
oplotły jej ciało. Pozwoliła muzyce na prowadzenie. Nagle stanęła, mocno
stawiając stopy na chłodnej podłodze. Tak, jakby chciała wbić się w ten
przyjemny moment. Wzięła głęboki oddech i poczuła niedzielny klimat. Klimat ze
swego dzieciństwa. Z kompotem, pachnącym ciastem i odświętnym ubraniem. O tak!
Powiedziała na głos – dziś będę piekła! Niech ta niedziela uraczy mnie zapachem
domowego ciasta! Potem zastanowiła się, czy to aby dobry pomysł. Jej wypieki
bowiem, zawsze okazywały się zakalcem… A niech tam, pomyślała – „nie popełnia
błędów tylko ten, kto nie próbuje” i już wertowała Internet w poszukiwaniu
pysznego przepisu. Wykonała wszystkie kulinarne czynności z zaciętością pilnej
uczennicy i już godzinę później, jej mieszkanie wypełniał piękny aromat ciasta.
Zerkała ciekawie przez szybę piekarnika. Rosło pięknie, pękło na grzbiecie,
przywodząc jej na myśl Połoniny. Tym razem pewnie mi się uda, - nuciła cicho
pod nosem. Gdy nadeszła chwila pokrojenia, okazało się, że w środku czai się ….
stary, znajomy zakalec! Ale numer! – rzekła. Nic to, i tak pewnie jesteś
smaczne! Gdy trzymała w ręku, piękny, koronkowy talerzyk, nagle dostała
olśnienia! Jej kuchenna tajemnica została ujawniona! - A to ci heca, że ja
wcześniej na to nie wpadłam! - powiedziała. Odkąd pamięta, zawsze dość mocno
zmniejszała ilość dodawanego proszku do pieczenia. Sama nie wie dlaczego. O
losie! – czuła, że ta informacja jest dla niej istotna. Wystarczy zmienić mały
składnik, na pozór nie znaczący detal, dodatek, by wypieki były puszyste i
wypieczone na maksa. Wdzięczność wypełniła jej serce. Odrobiła tę kulinarną
lekcję i zapisała w zeszycie z własnymi doświadczeniami.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz