poniedziałek, 11 lipca 2016

Niedziela o zapachu domowego ciasta



Obudziła się później niż zwykle. Przeciągnęła się leniwie w swoim dużym łóżku i z uśmiechem wtuliła w poduszkę. Jej stopy łaskotały ciepłe promienie słońca. Leżała chwilę z zamkniętymi oczami, potem wzięła głęboki oddech i stanęła na równe nogi. Wciąż była w łóżku. Stojąc na miękkim materacu, zaczęła kołysać się w rytmie śpiewających ptaków. Jej świadomość, prowadzona spojrzeniem, była na zielonych łąkach i w koronach szumiących drzew. Tańczyła wraz z nimi. Kończąc swe podrygiwania, posłała w kierunku okna zalotnego całusa, po czym zeskoczyła z łóżka. Pobiegła na bosaka do kuchni i włączyła radio. Chillautowe dźwięki oplotły jej ciało. Pozwoliła muzyce na prowadzenie. Nagle stanęła, mocno stawiając stopy na chłodnej podłodze. Tak, jakby chciała wbić się w ten przyjemny moment. Wzięła głęboki oddech i poczuła niedzielny klimat. Klimat ze swego dzieciństwa. Z kompotem, pachnącym ciastem i odświętnym ubraniem. O tak! Powiedziała na głos – dziś będę piekła! Niech ta niedziela uraczy mnie zapachem domowego ciasta! Potem zastanowiła się, czy to aby dobry pomysł. Jej wypieki bowiem, zawsze okazywały się zakalcem… A niech tam, pomyślała – „nie popełnia błędów tylko ten, kto nie próbuje” i już wertowała Internet w poszukiwaniu pysznego przepisu. Wykonała wszystkie kulinarne czynności z zaciętością pilnej uczennicy i już godzinę później, jej mieszkanie wypełniał piękny aromat ciasta. Zerkała ciekawie przez szybę piekarnika. Rosło pięknie, pękło na grzbiecie, przywodząc jej na myśl Połoniny. Tym razem pewnie mi się uda, - nuciła cicho pod nosem. Gdy nadeszła chwila pokrojenia, okazało się, że w środku czai się …. stary, znajomy zakalec! Ale numer! – rzekła. Nic to, i tak pewnie jesteś smaczne! Gdy trzymała w ręku, piękny, koronkowy talerzyk, nagle dostała olśnienia! Jej kuchenna tajemnica została ujawniona! - A to ci heca, że ja wcześniej na to nie wpadłam! - powiedziała. Odkąd pamięta, zawsze dość mocno zmniejszała ilość dodawanego proszku do pieczenia. Sama nie wie dlaczego. O losie! – czuła, że ta informacja jest dla niej istotna. Wystarczy zmienić mały składnik, na pozór nie znaczący detal, dodatek, by wypieki były puszyste i wypieczone na maksa. Wdzięczność wypełniła jej serce. Odrobiła tę kulinarną lekcję i zapisała w zeszycie z własnymi doświadczeniami.

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz