poniedziałek, 11 lipca 2016

Najbardziej niewygodna ławka na świecie.



Ojej, nie wytrzymam, - pomyślała, kiedy po raz kolejny, deska ławki, złośliwie wgryzała się w tyłek. - To najbardziej niewygodna ławka na  świecie! Spojrzała wymownie na siedzenie i zaczęła analizować jego odchylenie od oparcia – ajjjj – wymknęło jej się na głos. Co ja robię? – „dopomyślała”, gdyż towarzysze z sąsiednich ławek, zaczęli dyskretnie na nią zerkać. Podczas półgodzinnego czekania, zmieniła pozycję kilkadziesiąt razy. Westchnęła głośno i wysunęła nogi do przodu. I znów podniosła nieco tyłek, szukając lepszego kawałka deski. – Matko Kochana, ja już nie mogę – nadal snuła narzekające myślenie. Niech mnie już wyczytają!
Czekała na egzamin praktyczny z prawa jazdy. Podczas którego, nie dość, że walczyła z niedogodnościami ławki, to prowadziła wewnętrzny monolog. - Boże! Taka stara baba i zdaje prawko. Jej własne myśli nie pokrzepiały nadto. Towarzysze z poczekalni, zdawali się być dwa razy młodsi. Zastanowiła się chwilę nad tym, dlaczego tak późno zdecydowała się zostać kierowcą. Zamiast odpowiedzi przyszło jej na myśl, że tak było z większością rzeczy w jej życiu. Maturę zdała 5 lat po ukończeniu szkoły średniej, studia rozpoczęła rok później, będąc o 6 lat starszą koleżanką od ludzi z roku. Za mąż wyszła, kiedy jej rówieśnice posyłali dzieci do gimnazjum, dziecko urodziła, gdy dwie koleżanki z czasów nastoletnich były już babciami, a mieszkanie kupiła, gdy inni kończyli płacić swoje mieszkaniowe kredyty. No taki widocznie mój urok – pomyślała i nie zdążyła wkręcić się w dalszy wątek, gdyż usłyszała w głośniku swoje imię i nazwisko, tudzież numer auta. Poszła żwawym krokiem, choć serce biło tak głośno, że wydawało jej się, że inni ruszają się w jego takt. Na szczęście, kiedy zajęła miejsce w samochodzie, cały niepokój odleciał w siną dal. Rozpoczęła jazdę po łuku i w wielkim zadowoleniu stwierdziła, że jej noga jest stabilna. Nie skakała po sprzęgle i nie drgała w łydce. Och, jak dobrze! Wykonując jazdę tyłem, była pełna spokoju. Nagle… usłyszała dźwięk upadającego pachołka. - O nieeee! Mamuńciu, tylko nie to – zdążyła pomyśleć, a egzaminator już zapraszał do wyjścia z pojazdu. No nie zdałam – pomyślała. Smutek zagościł w jej sercu, a ona utuliła go czule i pozwoliła mu odejść. Wiedziała bowiem, że nie istotne jest, ile razy podejdzie do egzaminu, ważne, że przyjdzie dzień, kiedy go zda. Życie, wiele razy rzuciło ją na kolana, a ona? Trochę na tych kolanach poklęczała, rozglądając się ciekawie dokoła, po czym wstawała i ruszała w dalszą wędrówkę.

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz