Ojej,
nie wytrzymam, - pomyślała, kiedy po raz kolejny, deska ławki, złośliwie
wgryzała się w tyłek. - To najbardziej niewygodna ławka na świecie! Spojrzała wymownie na siedzenie i
zaczęła analizować jego odchylenie od oparcia – ajjjj – wymknęło jej się na
głos. Co ja robię? – „dopomyślała”, gdyż towarzysze z sąsiednich ławek, zaczęli
dyskretnie na nią zerkać. Podczas półgodzinnego czekania, zmieniła pozycję
kilkadziesiąt razy. Westchnęła głośno i wysunęła nogi do przodu. I znów
podniosła nieco tyłek, szukając lepszego kawałka deski. – Matko Kochana, ja już
nie mogę – nadal snuła narzekające myślenie. Niech mnie już wyczytają!
Czekała
na egzamin praktyczny z prawa jazdy. Podczas którego, nie dość, że walczyła z
niedogodnościami ławki, to prowadziła wewnętrzny monolog. - Boże! Taka stara
baba i zdaje prawko. Jej własne myśli nie pokrzepiały nadto. Towarzysze z
poczekalni, zdawali się być dwa razy młodsi. Zastanowiła się chwilę nad tym, dlaczego
tak późno zdecydowała się zostać kierowcą. Zamiast odpowiedzi przyszło jej na
myśl, że tak było z większością rzeczy w jej życiu. Maturę zdała 5 lat po
ukończeniu szkoły średniej, studia rozpoczęła rok później, będąc o 6 lat
starszą koleżanką od ludzi z roku. Za mąż wyszła, kiedy jej rówieśnice posyłali
dzieci do gimnazjum, dziecko urodziła, gdy dwie koleżanki z czasów nastoletnich
były już babciami, a mieszkanie kupiła, gdy inni kończyli płacić swoje
mieszkaniowe kredyty. No taki widocznie mój urok – pomyślała i nie zdążyła
wkręcić się w dalszy wątek, gdyż usłyszała w głośniku swoje imię i nazwisko,
tudzież numer auta. Poszła żwawym krokiem, choć serce biło tak głośno, że
wydawało jej się, że inni ruszają się w jego takt. Na szczęście, kiedy zajęła
miejsce w samochodzie, cały niepokój odleciał w siną dal. Rozpoczęła jazdę po
łuku i w wielkim zadowoleniu stwierdziła, że jej noga jest stabilna. Nie
skakała po sprzęgle i nie drgała w łydce. Och, jak dobrze! Wykonując jazdę
tyłem, była pełna spokoju. Nagle… usłyszała dźwięk upadającego pachołka. - O
nieeee! Mamuńciu, tylko nie to – zdążyła pomyśleć, a egzaminator już zapraszał
do wyjścia z pojazdu. No nie zdałam – pomyślała. Smutek zagościł w jej sercu, a
ona utuliła go czule i pozwoliła mu odejść. Wiedziała bowiem, że nie istotne
jest, ile razy podejdzie do egzaminu, ważne, że przyjdzie dzień, kiedy go zda.
Życie, wiele razy rzuciło ją na kolana, a ona? Trochę na tych kolanach
poklęczała, rozglądając się ciekawie dokoła, po czym wstawała i ruszała w
dalszą wędrówkę.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz