Wsiadła w pociąg do Pragi. Przy sobie
miała tylko niewielką torebkę, a w niej klucze, małą wodę, szminkę i portfel. W
ręku trzymała lekki sweter. Synek był u dziadków, mąż w delegacji, a ona snuła
się bez celu po mieszkaniu. Od rana miała ochotę na coś niesamowicie
spontanicznego. Wyszła do miasta, myśląc, że to szczyt jej możliwości. Pochodzę
sobie po rynku – przekonywała samą siebie – wypiję kawę i może skoczę do
fryzjera. Tak, tak – to będzie cudna improwizacja. Gdzieś, w głębi duszy,
wiedziała jednak, że są to dyrdymały. Spontan bowiem ma być mocno nieoczekiwany
i doprawiony odrobiną szaleństwa. Wychodząc z MPK-u, niespodziewanie skierowała
swe kroki na dworzec kolejowy. Bardzo lubiła PKP-y, jak również wszelkie
lotniska i inne miejsca, skąd ludzie odjeżdżali. Unosił się w nich zapach
podekscytowania i dziecięcej beztroski. Uwielbiała podróżować. Zostawiać za
sobą to co znane. Na zatłoczonym dworcu, spojrzała na duży bilboard, promujący
wyjazdy do Pragi. Było na nim zdjęcie tego magicznego miasta. Serce załomotało
jej szybciej. Kochała Pragę. Zostawiła w niej mnóstwo wspaniałych wspomnień.
Chwilę potem była już w pociągu. Przygoda otworzyła swą bramę, a ona ochoczo
weszła, wiedząc, że wszystko jej sprzyja. Towarzysze podróży okazali się
przemiłymi ludźmi. Rozmawiali w lekkości bytu, a potem cudownie milczeli.
Podróż minęła błyskawicznie. Z motylami w brzuchu, wysiadła na peron. Wzięła
głęboki oddech i rozkoszowała zapachem Pragi. To miasto ma moc. Zakwaterowała
się w hotelu i po odpoczynku ruszyła do Starego Miasta. Usiadła na Hradczanach
pijąc cudownie orzeźwiające piwo. Jej ulubiony Černý Kozel u Černého vola –
knajpce z niepowtarzalnym klimatem. – Łucja!? Ktoś krzyknął z sąsiedniego, suto
obleganego stolika. Spojrzała w tamtym kierunku. – Marek?! Co za niespodzianka!
Spotkała starego znajomego, praskiego przewodnika. – Co tu robisz? Jesteś sama?
– zapytał. – Dużo by opowiadać – odpowiedziała Łucja. – Tak, jestem sama. Marek
zaśmiał się serdecznie – w takim razie porywam cię na wycieczkę! Przygoda
sypnęła bonusem. Łucja zwiedziła takie miejsca Pragi, o których nie miała
pojęcia. To była prawdziwa uczta dla zmysłów. Jak to cudownie poddać się czemuś
wyższemu – myślała w drodze powrotnej. Zerknęła na gazetę, zostawioną przez
kogoś w przedziale. Obok kolorowego zdjęcia był ogromny napis: „tak mało można
zobaczyć z wysokości 1 m. 63 cm.” – Święta racja – szepnęła Łucja, przytulając
niewidoczne szczudła.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz