poniedziałek, 11 lipca 2016

Rzeźbiarz kwiatów.



Siedziała w swoim niewielkim ogródku i upajała widokiem kwiatów. Choć różniły się kolorem, kształtem, czy zapachem, każdy zasługiwał na miano króla. Każdy perfekcyjny, jakby wykonany przez najzdolniejszego w swym kunszcie rzeźbiarza. Rzeźbiarza kwiatów. Zastanowiła się chwilę nad własną metaforą. Rzeźbiarz kwiatów – podoba mi się – powiedziała do siebie, zaś chwilę potem, jej wyobraźnia poniosła ją na niekończące się pole ludzkich twarzy. Widziała wszystkich, których spotkała w życiu. No, może z tymi wszystkimi, to lekka przesada, ale dostrzegła tych, którzy odegrali ważną rolę. Są jak piękne kwiaty. Każdy inny, niepowtarzalny. Każdy z inną wiązką talentów, cech, usposobienia. Gdyby nie oni, kim byłaby teraz? Każdy z nich podarował jej coś cennego. Piękni ludzie. Wdzięczność wypełniła jej serce, a wzruszenie chwyciło za gardło. Spojrzała w niebo, a niebieska łza spłynęła po jej poliku. Dziękuję, szepnęła i odpłynęła w krainę marzeń.

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz