Siedziała w
swoim niewielkim ogródku i upajała widokiem kwiatów. Choć różniły się kolorem,
kształtem, czy zapachem, każdy zasługiwał na miano króla. Każdy perfekcyjny,
jakby wykonany przez najzdolniejszego w swym kunszcie rzeźbiarza. Rzeźbiarza kwiatów.
Zastanowiła się chwilę nad własną metaforą. Rzeźbiarz kwiatów – podoba mi się –
powiedziała do siebie, zaś chwilę potem, jej wyobraźnia poniosła ją na
niekończące się pole ludzkich twarzy. Widziała wszystkich, których spotkała w
życiu. No, może z tymi wszystkimi, to lekka przesada, ale dostrzegła tych,
którzy odegrali ważną rolę. Są jak piękne kwiaty. Każdy inny, niepowtarzalny.
Każdy z inną wiązką talentów, cech, usposobienia. Gdyby nie oni, kim byłaby
teraz? Każdy z nich podarował jej coś cennego. Piękni ludzie. Wdzięczność
wypełniła jej serce, a wzruszenie chwyciło za gardło. Spojrzała w niebo, a
niebieska łza spłynęła po jej poliku. Dziękuję, szepnęła i odpłynęła w krainę
marzeń.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz