poniedziałek, 18 lipca 2016

Miłując wszystko, co istnieje.



Leżała na ciepłym piasku. Przelewała złote ziarna przez palce, po czym zanurzała w nim dłonie. Pod spodem był przyjemnie chłodny. Morze śpiewało szumną pieśń, wgryzając się delikatnie w brzeg. Gdzieś w oddali majaczył statek. Mewy przekrzykiwały się donośnie, dyskutując o sytuacji w świecie. Sięgnęła po lekturę, przewertowała kilka kartek, a następnie zanurzyła w niej twarz. Uwielbiała zapach nowych książek. Przeczytała wstęp i pierwszą stronę. – Zaraz, zaraz, wróć – pomyślała, raz jeszcze cofając się do strony pierwszej. Piękne okoliczności przyrody rozpraszały ją zanadto. Nie mogła skoncentrować się na słowie pisanym. Z tekstu zapamiętała tylko tyle, że jedynie 7 procent komunikacji to słowa. – Chyba mnie to nie dziwi – powiedziała cicho. Błękitno – turkusowe morze wabiło łagodnymi falami. Weszła ostrożnie do wody. Zanurzała się powoli, ostrożnie, świadomie odczuwając każdy centymetr zmoczonego ciała. Spojrzała w dół. Woda była przejrzysta. Na dnie dostrzegła zmarszczony piasek i kilka kolorowych rybek. Pływały wesoło, grając w morskiego berka. Popłynęła przed siebie. Zdawało jej się, że morze ciągnie ją na niewidzialnym sznurku w głąb. Poczuła podekscytowanie, przewróciła się na plecy i pozwoliła, by ten olbrzymi akwen dyktował warunki. Miarowe kołysanie miało wyciszający ton. Znienacka coś ją musnęło. W pierwszym odruchu, ciało zerwało się w panice. Rozejrzała się wkoło. – Kim jesteś? – zapytała szeptem. Nic, żadnej odpowiedzi. Czuła jednak, że coś obok niej jest. Ewidentnie czuła czyjąś obecność. Ba! Miała nawet wrażenie, że jest obiektem zainteresowania. – Kim jesteś? – ponowiła pytanie. – Dlaczego cię nie widzę? Usłyszała radosny chichot i cienki głosik, wypowiadający słowa: „świat tak naprawdę odbiera się i widzi dobrze jedynie sercem”. – O rany! Niemalże krzyknęła! – Książę? Mały Książę?! Wciąż kręciła się w kółko, bo nadal nikogo nie widziała. – Droga Łucjo, masz do dyspozycji aż 93 procent wymiaru pozawerbalnej komunikacji, czy możesz się na nią przestawić? – zapytał głosik. – No tak, odpowiedziała Łucja – przecież to dziecinnie proste, już się robi! Zmieniła soczewki percepcji. – Od razu lepiej – rzekła, podziwiając urodę Małego Księcia. Ten płynął na tratwie obok. Wyciągnął dłoń w geście zaproszenia. I tak sobie dryfowali miłując wszystko, co istnieje.

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz