Leżała na ciepłym piasku.
Przelewała złote ziarna przez palce, po czym zanurzała w nim dłonie. Pod spodem
był przyjemnie chłodny. Morze śpiewało szumną pieśń, wgryzając się delikatnie w
brzeg. Gdzieś w oddali majaczył statek. Mewy przekrzykiwały się donośnie,
dyskutując o sytuacji w świecie. Sięgnęła po lekturę, przewertowała kilka
kartek, a następnie zanurzyła w niej twarz. Uwielbiała zapach nowych książek. Przeczytała
wstęp i pierwszą stronę. – Zaraz, zaraz, wróć – pomyślała, raz jeszcze cofając
się do strony pierwszej. Piękne okoliczności przyrody rozpraszały ją zanadto.
Nie mogła skoncentrować się na słowie pisanym. Z tekstu zapamiętała tylko tyle,
że jedynie 7 procent komunikacji to słowa. – Chyba mnie to nie dziwi –
powiedziała cicho. Błękitno – turkusowe morze wabiło łagodnymi falami. Weszła
ostrożnie do wody. Zanurzała się powoli, ostrożnie, świadomie odczuwając każdy
centymetr zmoczonego ciała. Spojrzała w dół. Woda była przejrzysta. Na dnie
dostrzegła zmarszczony piasek i kilka kolorowych rybek. Pływały wesoło, grając
w morskiego berka. Popłynęła przed siebie. Zdawało jej się, że morze ciągnie ją
na niewidzialnym sznurku w głąb. Poczuła podekscytowanie, przewróciła się na
plecy i pozwoliła, by ten olbrzymi akwen dyktował warunki. Miarowe kołysanie
miało wyciszający ton. Znienacka coś ją musnęło. W pierwszym odruchu, ciało
zerwało się w panice. Rozejrzała się wkoło. – Kim jesteś? – zapytała szeptem. Nic,
żadnej odpowiedzi. Czuła jednak, że coś obok niej jest. Ewidentnie czuła czyjąś
obecność. Ba! Miała nawet wrażenie, że jest obiektem zainteresowania. – Kim jesteś?
– ponowiła pytanie. – Dlaczego cię nie widzę? Usłyszała radosny chichot i
cienki głosik, wypowiadający słowa: „świat tak naprawdę odbiera się i widzi
dobrze jedynie sercem”. – O rany! Niemalże krzyknęła! – Książę? Mały Książę?! Wciąż
kręciła się w kółko, bo nadal nikogo nie widziała. – Droga Łucjo, masz do
dyspozycji aż 93 procent wymiaru pozawerbalnej komunikacji, czy możesz się na
nią przestawić? – zapytał głosik. – No tak, odpowiedziała Łucja – przecież to dziecinnie
proste, już się robi! Zmieniła soczewki percepcji. – Od razu lepiej – rzekła,
podziwiając urodę Małego Księcia. Ten płynął na tratwie obok. Wyciągnął dłoń w
geście zaproszenia. I tak sobie dryfowali miłując wszystko, co istnieje.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz