Brrr, brruuumm, bruuuum –
synek biegał z autkiem, radośnie naśladując jego warkot, na sofie siedziała
najlepsza przyjaciółka Margot, a ona poczuła niezidentyfikowaną tęsknotę.
Wychodziła z brzucha, pozostawiając po sobie lekki powiew wiatru. Co to za
uczucie? – zastanawiała się. – Skąd ja je znam? – Dasz mi zadzwonić do
Argentyny? Pytanie przyjaciółki wyrwało ją z zadumy. Odpowiedziała
zdezorientowanym spojrzeniem. – Gdzie?! – No, do Eweliny – powtórzyła Margot. –
Aaaaa – rzekła Łucja, czując, że to nie przypadkowe przesłyszenie. – Głodnemu
chleb na myśli – skwitowała Łucja, podając przyjaciółce telefon. Świat mnie
wzywa – pomyślała, – łechce delikatnym zefirkiem, dając obietnicę
niezapomnianych przeżyć. Zerknęła na synka. Bawił się w najlepsze, otaczając
woalem z firanki. Nie wiedziała, że miłość może być tak wielka, a zarazem taka
prosta, bez warunków, wymagań, licytacji. Macierzyństwo, jej prywatny kalejdoskop
z blasków i cieni. Przystań, na której zasiadła, obserwując nieznaną krainę z
daleka. To stamtąd dochodziły do niej ciche zaproszenia. Zaproszenia do podróży,
ludzi i przygód. – Jeszcze nie teraz – odpowiadała, choć czasem smutek
przeszywał jej serce. Westchnęła głośno podczas tych przemyśleń, potem wstała,
przeciągając się niczym kot. Margot skończyła rozmawiać przez telefon, a na
dworze rozszalała się burza. Deszcz nie skąpił opadów, dodatkowo wzbogacając je
gradem. Łucja wybiegła na taras, by pozbierać pranie. Gdy dostrzegła, że nie
zdoła go uratować, stanęła na środku ogrodu, wyciągając ręce po bokach. Była
zmoczona do suchej nitki. Mały grad robił jej masaż, a ona czuła, że jest to
rodzaj rytualnej ablucji. Zmywała z siebie smutek oraz nostalgię. – Daj mi
jakiś znak – szepnęła, patrząc w górę. – Daj mi znak, że jeszcze doświadczę
szerokiej drogi, przypływów i nocnego czuwania przy ognisku. – Daj mi znak… –
ponownie powiedziała Łucja, po czym zdziwiona zamilkła. Spojrzała na zmoczony
trawnik i utkwiła w nim wzrok. – Margoooootttt! – krzyknęła – chodź tu
szybkooo! – Co się stało?! – spytała Margot, biegnąc do przyjaciółki. Łucja
stała, jak wryta, bez słowa wskazując palcem na trawę. Margot schyliła się we
wskazanym kierunku. – A to ci heca – rzekła. Skąd się tu to wzięło? Łucja
podniosła coś z ziemi, ścisnęła w dłoni i spojrzała w niebo. – Myślę, że Anioł
Stróż rzucił odpowiedź na moje pytania – powiedziała Łucja otwierając dłoń.
Znajdowała się na niej mała muszelka, ciepła od południowego słońca i pachnąca
morską bryzą. Zapowiedź tego, co jeszcze nie nadeszło.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz