Wyjęła
z piekarnika kolorową zapiekankę. W mieszkaniu mieszały się odświętne zapachy,
a na pięknie udekorowanym stole wylegiwały smakołyki. Były przepyszne z samego
wyglądu. Łucja usiadła w fotelu, celebrując chwilę. Uwielbiała ten moment.
Wszystko, dopięte na ostatni guzik, oczekiwało na gości. Gości wyjątkowych,
bliskich jej sercu. Kochała przygotowywać dla nich wyszukane potrawy, sprzątać
i ozdabiać wnętrze. Jej osobista dedykacja dla wyjątkowych ludzi. Siedząc w
fotelu, obserwowała swoich chłopaków, bawiących się na dywanie. Ten widok
dodatkowo ją rozczulił. Nadeszła wyczekiwana chwila. Dzwonek do drzwi,
powitanie, uściski, łzy wzruszenia. Od tego czasu, zegar bił zdecydowanie za
szybko. Rozmowy oscylowały wokół wielu tematów. Częsty śmiech roznosił się
szerokim echem. Spotkanie dobiegało końca. Wszyscy stali już w przedpokoju, wymieniając
ostatnie zdania. – Muszę częściej podejmować gości – pomyślała Łucja i nie
zdążyła zatopić się w tej refleksji, gdy Margot – jej przyjaciółka, zapytała:
–
Łucja, a o czym Ty właściwie marzysz?
–
Eeee, odpowiedziała Łucja – wiesz, zaskoczyłaś mnie tym pytaniem. – No z
pewnością o zdrowiu, szczęśliwej rodzinie, recytowała, jak w szkolnej ławie.
–
Oj nie chrzań – powiedziała Margot – to takie oczywiste. Ja ciebie pytam, o
czym marzysz, tak wiesz: z trzewi.
Łucja
zamyśliła się na kilka minut, – potrzebuję chwilę z tym zostać – odpowiedziała.
–
Ok, nie spiesz się – rzekła Margot, po czym całe towarzystwo zniknęło za
drzwiami. Tej nocy nie mogła zasnąć. Przewracała się z boku na bok, szukając
wygodniejszego skrawka w łóżku. Jej mąż zapytał szeptem – nie śpisz?
–
Nie mogę zasnąć – odrzekła. Zastanawiam się nad tym, o czym marzę.
–
I jak? – ciągnął sennym głosem. – Jest takie jedno marzenie, ale wydaje mi się
nierealne…
–
kochanie – powiedział – przecież marzenia są po to by snuć w nich wątek, nawet
na pozór nierealny. Nikt nie zajrzy Ci w wyobraźnię i nie będzie cię rozliczał.
Pocałował ją w głowę i zasnął. Kobieta cichutko wyślizgnęła się z łóżka, wyjęła
ze schowka globus, kręcąc nim to w prawo, to w lewo. Wzięła kartkę, skrzętnie
coś na niej zanotowała i odczytała drżącym głosem: – moim marzeniem jest
podróżować po świecie, zbierając inspiracje i zamieniając je w sztukę. Na co
księżyc uśmiechnął się łaskawie i posłał doń dobrą wróżkę.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz